Ocelot

Ocelot – Wikipedia, wolna encyklopedia

Ocelot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy zwierzęcia. Zobacz też: Fundacja Wspierania Kultury Ruchu OCELOT.
Ocelot
Ocelot.jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Szczep łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj Leopardus
Gatunek ocelot
Nazwa systematyczna
Leopardus pardalis[1]
(Linnaeus, 1758)
Synonimy
  • Felis pardalis Linnaeus, 1758
Podgatunki

zobacz opis w tekście
Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Ocelot range.png
Systematyka w Wikispecies Systematyka w Wikispecies
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Wikisłownik
Zobacz hasło ocelot w Wikisłowniku

Ocelot (Leopardus pardalis) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych (Felidae).

Spis treści

Występowanie

Występuje przeważnie w wilgotnych lasach. Często przebywa niedaleko ludzkich siedzib. Spotykany również na polach i na plantacjach trzciny cukrowej.

Środowisko życia

  • lasy równikowe
  • środowisko otwarte, np. torfowiska, sawanny
  • środowiska wilgotne, jeziora, stawy
  • namorzyny

Widoczne cechy

  • Długość ciała: 70-100 cm
  • Długość ogona: 30-45 cm
  • Wysokość w kłębie: 50 cm
  • Waga: 12-16 kg
  • Ciąża: 70-80 dni
  • Liczba młodych: 2-4
  • Dojrzałość płciowa: samiec – 2,5 roku, samica – 2 lata
  • Pożywienie: drobne kręgowce
  • Długość życia: 12-15 lat
  • posiada 36 chromosomów (inne koty mają po 38)

Pożywienie

Oceloty żywią się wieloma zwierzętami, w tym: szczurami, świnkami morskimi, małpami, pancernikami, mrówkojadami, aguti, różnymi jeleniowatymi, młodymi pekari, jaszczurkami, wężami, żółwiami i różnymi ptakami. Często zakradają się do kurników.

Rozmnażanie

Dojrzałość płciową samice osiągają w wieku 2 lat, a samce pół roku później. Okres godowy trwa od października do stycznia. Po ciąży trwającej ok. 70 dni w dziupli rodzą się 2-4 kocięta, które otwierają oczy po 15 dniach. Dwa lata młode uczą się od matki różnych technik polowań, a wkrótce potem wyruszają na poszukiwanie własnego terytorium.

Wygląd

Oceloty mają krótką, jedwabistą sierść o barwie zależnej od otoczenia, w którym żyją. Koty żyjące w lasach mają żółtą lub rudą sierść, a zamieszkujące krzaki – szarą.

Nieregularny wzór z ciemnych plam i pręg zdobi futro ocelota. Na grzbiecie i bokach plamy tworzą rozety, na głowie, ogonie i łapach przechodzą w ciemne pasy. Brzuch jest jasny. Uszy czarne (z białymi plamkami) i zaokrąglone są osadzone na niewielkiej głowie. Ma silne łapy z ostrymi pazurami.

Tryb życia

Te małe koty nie łączą się w pary. Prowadzą nocny tryb życia. Dzień spędzają na drzewach, podczas gdy w nocy polują.

Podgatunki

Wyróżnia się 10 podgatunków[3][1]:

  • L. pardalis aequatorialis (Mearns, 1903)
  • L. pardalis albescens (Pucheran, 1855)
  • L. pardalis melanurus (Ball, 1844)
  • L. pardalis mitis (F. G. Cuvier, 1820)
  • L. pardalis nelsoni (Goldman, 1925)
  • L. pardalis pardalis (Linnaeus, 1758)
  • L. pardalis pseudopardalis (Boitard, 1842)
  • L. pardalis pusaeus (Thomas, 1914
  • L. pardalis sonoriensis (Goldman, 1925)
  • L. pardalis steinbachi (Pocock, 1941)

Ochrona

Najintensywniej polowano na oceloty w latach 60. i 70. Z powodu pięknego rysunku i jedwabistości futra, skóry tych kotów były i są bardzo cenne. Obecnie oceloty są chronione przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES) i choć handel skórami jest zabroniony, nadal się je zabija.

Inne

  • Na młode oceloty polują węże boa, anakondy i kajmany
  • Wrogami naturalnymi tych kotów są inne oceloty, pumy i jaguary
  • Zwierzęta te nie boją się wody – bardzo dobrze pływają
  • Oceloty mogą poruszać się bezszelestnie nawet po suchych liściach, dzięki miękkim poduszeczkom
  • Samice często wyrywają sobie sierść ze skóry na brzuchu, aby wyścielić nią gniazdo
  • Małe zwierzęta przynoszone przez matkę do gniazda służą młodym do nauki polowania

Gatunki pokrewne

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Leopardus pardalis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. ↑ Leopardus pardalis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leopardus pardalis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 sierpnia 2009]

Bibliografia

  1. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leopardus pardalis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 grudnia 2007]